Hafiz حافظ

اشعار و غزل های حافظ

English	فارسی Persian	شماره
(O true beloved!) in eternity without beginning (the day of misak), of glory, the splendour-ray of Thy beauty boasted. Revealed became love; and, upon all the world, fire dashed,	در ازل پرتو حُسنت ز تجلی دم زد عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد	152
O how happy the time when the beloved cometh back. When to the desire of the grief-stricken, the grief-consoler cometh back!	زهي خجسته زماني كه يار باز آيد به كام غمزدگان غمگسار باز آيد	235
when his (the true beloved's) tress, ambergris-diffusing, the breeze (fate and destiny) dishevelled, Every shattered one, with whom it joined, his life fresh became.	چو بر شكست صبا زلف عنبر افشانش به هر شكسته كه پيوست، تازه شد جانش	280
The tongue has no ability to describe the (agony of) separation, Otherwise I would recount to you the story of separation.	زبان خامه ندارد سر بيان فراق وگرنه شرح دهم با تو داستان فراق	297
In the morning, Jauza (Gemini) placed before me the preservation (the divine book): That is: The King's slave, I am; and the oath, I ate.	جوزا سحر نهاد حمايل برابرم يعني غلام شاهم و سوگند مي خورم	329
One night, our hand we shall uplift; and a prayer we shall make. For the grief of separation from Thee, a remedy from some place we shall make.	ما شبی دست برآریم و دعایی بکنیم غم هجران تو را چاره ز جایی بکنیم	377
O beloved! separate from me, be not; for, the light of my eye thou art: The ease of soul and the friend of the heart-distraught one.	از من جدا مشو که توام نور دیده ای آرام جان و مونس قلب رمیده ای	428

كپي و استفاده از مطالب سايت با ذكر منبع بلامانع است
www.meherbabairani.com