428

O beloved! separate   from me, be not; for, the light of my eye thou art:
The ease of soul and the friend of the heart-distraught one.

Off from thy Daman (skirt), (restless) lovers keep not their hand;
Their garment of patience, thou hast rent.

From the (evil) eye-wound of the people, no injury be thine. (For,)
To exceeding beauty in heart-ravishingness,   thou hast attained.

O Mufti of the time! love for her, forbid me not;
I hold thee excused; for her thou hast not seen.

Hafiz'- this reproach   that the friend made thee,
Perchance, out from the blanket, thy foot thou hast drawn.

428

از من جدا مشو که توام نور دیده ای
آرام جان و مونس قلب رمیده ای

از دامن تو دست ندارند عاشقان
پیراهن صبوری ایشان دریده ای

از چشم بخت خویش مبادت گزند از آنک
در دلبری به غایت خوبی رسیده ای

منعم مکن ز عشق ای مفتی زمان
معذور دارمت که تو او را ندیده ای

آن سرزنش که کرد ترا دوست حافظا
بیش از گلیم خویش مگر پا کشیده ای؟